Zuurpruimdading: de feiten

Tag: antwerpen

Zuurpruimdading: de feiten

Zuurpruimdading: de feiten

De stad Antwerpen sloot met drie inwoners van ’t Zuid een dading over de invulling van het nieuwe park en pleinen op de Gedempte Zuiderdokken. Een dading is een onherroepelijke overeenkomst tussen het bestuur en drie personen, van de duizenden inwoners op ’t Zuid. Ze geldt voor maar liefst 40 jaar of 7 stadsbesturen. De oorspronkelijke plannen voor Park Dok Zuid werden tijdens de gemeenteraad van 28 januari 2019 goedgekeurd. CD&V steunde als enige oppositiepartij dit nieuwe park en de bijbehorende pleinen. Toch organiseerde men buurtprotest tegen deze plannen. Dit leidde – amper vier maanden na de goedkeuring – tot een dading waarvan de ingrepen in het openbaar domein en de beperkingen ten aanzien van toekomstige evenementen niet van de minste zijn. Dat is allesbehalve democratisch.

Meest opmerkelijke ingrepen
1. Er wordt een sportterrein geschrapt, het resterende volwaardig sportterrein wordt verplaatst en volledig omheind met heesters (vs. oorspronkelijk plan).
2. Het aanbrengen van eventuele skate-infrastructuur wordt de komende 40 jaar onmogelijk gemaakt.
3. Grotere evenementen worden geweerd, ondermeer door een laag maximumaantal bezoekers. In de oorspronkelijke omgevingsvergunning liet men de optie voor zogenaamde hoogdynamische evenementen nog open. Een beheerscomité waarin ook de bewoners stemrecht hebben, beslist over elke eventaanvraag.

De drie bewoners krijgen tot 80.000 euro gerechtskosten terugbetaald. Dat is ongeveer 27.000 euro per persoon. De volledigheid gebiedt me trouwens te zeggen dat er twee dadingen zijn. De dading die handelt over de afwikkeling van de mobiliteit werd gesloten tussen twee (andere) mensen en het stadsbestuur. Deze dading is volgens mij evenwichtig. Ze zorgt voor een betere circulatie en investeringen in luchtkwaliteit. Elke partij betaalt hier trouwens de eigen gerechtskosten.

Een stadsbestuur dat werkt met dadingen moeten we écht vermijden.

🔒 De stad moet ‘deals’ maken met élke Antwerpenaar. Drie inwoners – ook wanneer zij het goed bedoelen! – da’s nog geen halve percent van wat er daar woont. Buurten passen zich ook aan aan nieuwe evoluties. Een overeenkomst die alles voor 40 (!) jaar op slot doet, is ongezien en verre van democratisch.
🌳 Parken zijn niet privé, maar hebben een publieke functie. Ze zijn – volgens de draagkracht van een buurt en de levenskwaliteit van de buurtbewoners – af en toe gastheer voor fijne evenementen . Denk maar aan Jazz Middelheim, de Vlaamse feestdag, Linkerwoofer, Festival Flandrien, Antwerp Metal Fest, Willrock, Cirq@Taque, … . Wie een evenementenlocatie schrapt, duwt events definitief weg of verschuift ze naar andere terreinen die bijgevolg méér belast zullen worden. Is dat wat we willen?
❌ En dat inspireert misschien weer andere inwoners nabij parken, pleinen en nieuwe projecten om van zich te laten horen. Daarom zijn dergelijke dadingen gevaarlijke precedenten. Zeker als je de gerechtskosten met belastinggeld terugbetaald.

Een stadsbestuur dat juridisch wankelt en bovendien niet luistert naar haar inwoners, krijgt vroeg of laat het deksel op de neus. Als je plannen neerlegt waartegen men met de vingerknip kan procederen en bovendien nog eens verzaakt aan grondige burgerparticipatie (of er alleszins niet naar luistert), zal buurtprotest niet uitblijven. Dat is exact wat er hier gebeurde. In zekere zin kan je het de burgers niet kwalijk nemen dat ze hun rechten uitoefenen. Het is aan de overheid om te zorgen voor een evenwichtig en juridisch solide dossier. Helaas is dat hier niet gelukt. Het risico op een dading vergroot dan omdat werven stilliggen en schadeclaims voor de overheid toenemen.

De dading waarvan sprake schrapt publieke functies, zoals een sportveld. Grote evenementen worden geweerd. Ik koos daarom bewust voor de term zuurpruimdading, omdat de overheid mee aan de onderhandelingstafel zat en dit toeliet.

CD&V voert sinds kort oppositie. Dit doen we constructief als het kan, maar kritisch wanneer het moet. Ook zo maken we de stad beter, gewoon op een andere manier. Laten we dit soort dadingen definitief begraven.

ATV (Antwerpse Televisie) merkte mijn (scherpe) tussenkomst hierover op en nodigde me uit voor een debat. Dat kan u hieronder bekijken.

Lees mijn opiniestuk over de gevaren van NIMBY en het belang van intelligente stadsontwikkeling.

‘Wie het nachtleven in slaap wil wiegen, ontkent de essentie van een grootstad’

‘Wie het nachtleven in slaap wil wiegen, ontkent de essentie van een grootstad’

[Opinie op Knack] Antwerps gemeenteraadslid Sam Voeten (CD&V) pleit naar aanleiding van de sluitingen van onder meer Club Vaag en Café d’ Anvers voor een nachtburgemeester in Antwerpen. ‘Als beleidsmakers en uitbaters elkaar zien, dan is het omdat iemand op het matje wordt geroepen.’

Lees de opinie hier.

Communicatie over bewonersparkeren loopt helemaal mank, boetes uit den boze

Communicatie over bewonersparkeren loopt helemaal mank, boetes uit den boze

[PERSBERICHT] CD&V Antwerpen roept het stadsbestuur op om bewoners die door de uitbreiding van het bewonersparkeren een parkeervergunning moeten aanvragen, maar dat nog niet deden, niet te beboeten. “De communicatie van de stad loopt helemaal in de mist in. Inwoners kregen op geen enkel moment een brief met de nodige info.”, zegt gemeenteraadslid Sam Voeten. “Het zou schandalig zijn om hen door nalatigheden van de stad nu te straffen.”, klinkt het. De oppositiepartij vraagt een snelle rechtzetting en eist dat de handhaving voorlopig on hold wordt gezet.

Vanaf 1 april verandert er heel wat voor het parkeerbeleid in Antwerpen. In de zone buiten de Singel, de zogenoemde 20ste eeuwse gordel, wordt grotendeels bewonersparkeren ingevoerd. Men wil op deze manier de parkeerdruk voor bewoners verlagen. Inwoners die in hun straat en de nabije omgeving kosteloos willen (blijven) parkeren, moeten hiervoor een parkeervergunning aanvragen. “We steunen het principe van bewonersparkeren. Het is een deel van de oplossing om bewoners opnieuw meer parkeervrijheid in hun eigen straat te geven. Wel hebben we tijdens de gemeenteraad gewaarschuwd voor de parkeerdruk in buurten die net buiten de nieuwe zones vallen.”, steekt Voeten van wal. Hij gaat verder: “Alleen loopt de uitwerking van dit beleid, waaronder correcte en heldere informatie naar de inwoners toe, volledig mank.”. De Merksemnaar vindt het vreemd dat inwoners die vanaf 1 april – volgende maandag dus! – in een betalende parkeerzone vallen en bijgevolg een vergunning moeten aanvragen, gewoonweg niet werden ingelicht door de stad“Je mag niet verwachten dat elke inwoner het nieuws op de voet volgt, laat staan dat ze online opzoekwerk verrichten. Sommigen weten zelfs niet hoe dit moet. Andere burgers denken misschien dat de nieuwe regeling niet op hen van toepassing is net omdat ze niets van hun overheid hebben ontvangen.”, aldus Voeten. Hij is teleurgesteld dat op de laatste dag dat de postbode iets zou kunnen bezorgen (vandaag 29 maart), de brievenbussen leeg blijven. “Er werd één algemene flyer uitgestuurd die gericht is op bezoekers. Er staat niet eens een waarschuwing op dat je mogelijks een parkeervergunning moet aanvragen.”. Volgens Voeten klopt de stad zich op de borst met de inspanningen die ze levert, maar is dat niet het geluid dat hij hoort bij bewoners. Namens CD&V Antwerpen vraagt hij dan ook dat er vanaf maandag niet wordt beboet vooraleer men elke inwoner correct heeft geïnformeerd. “Het is niet zonder reden dat er nog maar zo weinig parkeervergunningen werden afgeleverd.”.  

Districten mogen niet inspringen

Ook in de districten blijft men er niet onbewogen bij. Zo riep Merksems CD&V-districtsraadslid Pieter De Cock in de districtsraad op tot meer en betere communicatie over de uitbreiding van het betalend parkeren. Die vraag werd positief onthaald en leidde tot een boodschap op de eigen lichtkranten en de social media van het district. Toch bestempelen De Cock en Voeten dit als onvoldoende. De Cock: “In Merksem verandert er op zich minder dan in de andere districten. De bestaande zone betalend parkeren wordt in drie gedeeld en er situeert zich een uitbreiding in de ruime zone rond het Sportpaleis. Toch ontvangen de bewoners van Merksem enkel de algemene stedelijke communicatie (cf. supra).”. De Cock benadrukt dat er heel wat onzekerheid heerst bij de bevolking: “Men verwacht dat iedereen vlotjes het onderscheid tussen betalende zones en bewonerszones met vergunningen kent, maar dat is niet het geval. Zo weet men vaak niet dat deze zones niet noodzakelijk overlappen. Anderen wisten zelfs niet dat ze reeds in een bewonerszone woonden.”. Volgens De Cock was er een rol weggelegd voor de districten om proactief de (gebrekkige) stedelijke communicatie te ondersteunen. Maar hij stootte op een muur. “Men mag als district niet zelf communiceren naar de Merksemnaar als het over stedelijke bevoegdheden gaat. Meer dan mensen alert maken en doorverwijzen naar de stedelijke informatiekanalen zit er niet in. Dat is bijzonder kafkaiaans. Merksem had hier perfect haar rol kunnen spelen en informatie op maat van de Merksemnaar kunnen bezorgen. De verschillende niveaus moeten elkaar toch ondersteunen?”, aldus het Merksems districtsraadslid. Zowel De Cock als Voeten hopen dat dit in de toekomst bekeken kan worden. “Gelukkig is schepen Kennis zowel bevoegd voor mobiliteit als decentralisatie.”, kan er met een knipoog af.

Denk niet in hokjes. Dans ernaast!

Denk niet in hokjes. Dans ernaast!

Hokjes. Labels. Categorieën. Ze maken het mogelijk de maatschappij te ordenen. We maken het onszelf namelijk graag makkelijk, en da’s typisch menselijk. Hokjesdenken krijg je niet zomaar de wereld uit. Een hokje hoeft ook niet per se negatief te zijn.

Hokjes kunnen zekerheid en geborgenheid bieden. Zitten we samen in een hokje, dan voelen we ons verbonden. We schuilen er tegen de regen en alle andere uitdagingen die de wereld soms op ons afstuurt. We passen er nieuwe kledij en wandelen er als herboren uit. En als ze komt, wachten we er op de bus. Hokjes kunnen héél leuk zijn. Maar achter hokjes schuilen ook gevaren: onbegrip, onwil of zelfs weerbarstigheid van iemand die geen deel uitmaakt van een groep. Hokjes leiden vaak tot ontkenning, stereotypes en vooroordelen. Polarisering loert dan om de hoek. En wie zich niet tolerant weet op te stellen, gaat soms zelfs over tot aanvallen tegen de mentale en fysieke integriteit van personen . Vaak gelegitimeerd door een regime, (religieuze) overtuiging of andere morele autoriteit. Deze week nog zagen we in Gent dat de strijd voor meer tolerantie en acceptatie ten aanzien van LGBT nog niet gestreden is.
 
Mensen hebben veel lagen. Ze zijn uniek in hun complexiteit. Maar ze hebben vaak meer gemeen dan ze verschillen. Daarom is het problematisch als je iemand systematisch en meestal verkeerdelijk beoordeelt op basis van één deel van zijn of haar persoonlijkheid. We doen personen zoveel oneer aan als we ze opdelen in dat ene hokje.
 
Antwerpen is een wereldstad. Op mensenmaat dan toch. Ze doet echter niet onder voor steden als New York als het aankomt op diversiteit. Historisch gezien speelde Antwerpen altijd haar rol als toegangspoort tot Europa. Maar ook vandaag nog oefent ze een mysterieuze aantrekkingskracht uit op mensen over heel de wereld. Dat wij een wereldwijde voortrekker zijn op vlak van LGBT-rechten heeft daar ongetwijfeld mee te maken. Daarom moet het duidelijk zijn dat er in Antwerpen géén ruimte is voor mensen die omwille van hun persoonlijke overtuiging anderen het recht ontzeggen om zichzelf te zijn en dat te uiten. In iemands gedachten kunnen we niet kruipen. Dat is een moeilijk en lang proces. Maar z’n daden moeten wel de regels van de rechtstaat volgen. Mijn Antwerpen zal tolerant en inclusief zijn, of het zal niet zijn. Mijn Antwerpen zal orde en onderlinge verhoudingen tussen burgers handhaven, of ze komt vroeg of laat in de problemen. De demarcatielijnen van onze manier van leven liggen op dit domein gebetonneerd en worden niet verlegd.
 
Ik pas in veel hokjes. Papa (super!), Antwerpenaar (zalig!), CD&V’er (ook tof ze!). LGBT’er ben ik niet, maar de openheid waarmee de community iedereen ontvangt toont aan dat deze stad kan draaien op een mix van diversiteit, acceptatie en wederzijds respect. Dankbaar voor dit gebaar nemen wij als politieke partij daarom graag deel aan de Pride. Ook dat was ooit anders. Maar een jonge generatie overtuigde CD&V’ers keerde die kar. Emancipatie manifesteert zich op alle fronten en op alle niveaus.
 
Vandaag springen we uit alle hokjes. We denken er niet in. We steken er niemand in. We dansen in heel de stad. En wie na 10 glazen champagne (of vroeger) per se in een hokje wil dansen… Tja, die doet dat toch gewoon? Dat zou de metafoor alvast in al haar betekenissen kleur geven ?. Happy Pride!

Happy Pride - hokjesdenken - Sam Voeten